|
Co van Heerwaarden heeft al een pakkend verslag geschreven over onze match in Schagen tegen het ijzersterke team van Magnus op 17 december, maar toch wil ik nog even speciaal inzoomen op de formidabele winstpartij van Gerard Postma tegen de 2200+ speler Warner de Weerd.
|
|
Zijn zege verdrong het matchverlies geheel naar de achtergrond, niemand sprak op de terugweg over de nederlaag, we hadden het uitsluitend over de miraculeuze overwinning van Gerard.
|
|
Nu is Gerard natuurlijk maar een klein fragiel mannetje met een klein koppie met daarin - dat wel - een paar slimme oogjes. Hij zat daar aan het eerste bord - als kanonnenvoer daar neergezet door mijn persoon in mijn hoedanigheid van teamcaptain - na de aftrap te wachten op zijn tegenstander, die een minuut of tien te laat zijn entree maakte. Niet alleen de rating van Warner de Weerd is indrukwekkend, maar zeker ook zijn verschijning: een beer van een kerel van pakweg twee meter en dan zwijg ik nog over zijn omvang. Ik zag Gerard, die voor het eerst oog in oog stond met zijn sterke tegenstander van schrik even iets wegslikken en hij zal iets gedacht hebben als: ‘niet piepen, kom op Gerard, voor je team moet je wat over hebben, ik ga het gewoon proberen’ en terwijl zijn enorme opponent zich aan het te kleine tafeltje installeerde, wat het verschil in grootte nog eens extra accentueerde, en terloops de eerste zetten deed, dook Gerard in elkaar vastbesloten zijn huid zo duur mogelijk te verkopen.
|
|
Er kwam een moderne Philidor-verdediging op het bord, waarin Gerard met de witte stukken stelselmatig alle confrontaties uit de weg ging en zich trachtte in te graven tegen het vreselijke noodweer dat onvermijdelijk boven hem los zou barsten. Natuurlijk kwam hij door die strategie minder te staan, met bijna al zijn stukken op de eerste drie rijen en weinig tot geen bewegingsvrijheid, maar zijn verschrikkelijke tegenstander maakte niet veel haast, speelde hier en daar zelfs niet geheel nauwkeurig, maar posteerde stap voor stap al zijn stukken op de ideale velden. Maar tòch bleven er steeds enige onduidelijkheden als zwart de overrompeling al in zou zetten, dus wachtte Goliath geduldig tot David- met zijn rating van nog geen 1700 - een keer zou mispakken om dan vervolgens de definitieve genadeklap uit te delen. Gerard speelde noodgedwongen wat met zijn paard heen en weer: Ph1(!) naar f2 en weer terug, zette zijn torens op b1 en c1 àchter zijn pionnen en liet zwart ook nog de a-lijn waarop zwart met een toren het witte kamp was binnen gedrongen, die op a2 de witte stelling in de tang hield, waarbij Gerard ook nog Ld1 naast zijn De1 moest spelen, om de pion op c2 te verdedigen, hij kon amper een vin verroeren. Met zijn reeds genoemde slimme oogjes spiedde Gerard binnen zijn beperkte ruimte naar de beste verdediging.
|
|
En toen kwam het moment ……
|
|
Deed de Weerd aan gallery play om het publiek te imponeren? Bij het inzetten van zijn slotaanval offerde hij de dame, terwijl objectief gezien het prozaïsche Db5 duidelijk sterker was. Gerard kon niet anders dan op de verwikkelingen in gaan, en nam het stuk - dat van alle schaakstukken toch het lekkerst in de hand ligt, vooral het onderstuk, maar dit terzijde - een tikje bedeesd van het bord, want de Apocalyps zou nu wel niet lang op zich laten wachten. Hij was zo slim na het nemen van de dame onmiddellijk de koning uit de penning te halen zodat zijn stukken in ieder geval konden spelen, ook al was hun ruimte, zoals gezegd, beperkt. Het is ook wel zeker dat De Weerd in deze fase ergens had kunnen winnen met een tactische klapper, maar ook een 2200+ speler maakt fouten en dat deed hij door zijn torenbatterij op de a-lijn te ontmantelen en nòg later door zijn aanvalspaard voor de verdediging terug te halen naar g6.
|
|
Gerards dame had intussen kans gezien weg te glippen van de eerste rij en richting de vijandelijke monarch (die op h8 stond) te gaan, terwijl de toren die de hele partij zo passief op b1 stond, nu via a1 naar a7 kwam, waarna er pardoes mat dreigde op g7!!
|
|
Vertwijfeld zag Goliath dat hij niet meer in staat was de dreiging met een verdedigende zet te pareren en dus resteerde hem niets anders dan steeds door middel van schaak zijn koningsaanval voort te zetten.
|
|
Ondertussen was het dringen geblazen rondom het bord en de reikhalzend naar het duel kijkende schakers voelden dat er misschien een sensationele ontknoping aanstaande was, want als het Gerard zou lukken uit de steeds wanhopiger ogende schaakjes te lopen, dan was de reus geveld. Door een mijnenveld van valletjes en bovendien in verschrikkelijke tijdnood moest Gerard aan de klopjacht zien te ontkomen. De spanning was te snijden, maar steeds vond Gerard met de vlag op vallen de beste zet.
|
|
Joop Rommets en ik stonden samen trillend naar het spektakel te kijken en allebei vreesden we dat het tòch nog mis zou gaan omdat Gerard helemaal niet naar zijn klok leek te kijken, alsof hij die in de hitte van het moment vergeten was. Telkens dook hij onder de tien seconden, maar telkens ook bleef hij nèt binnen de marge, totdat zijn koning tenslotte naar het veilige veld f1 wist te glippen, waar hij niet meer bestookt kon worden………… Verbijsterd overzag De Weerd de ruïnes van zijn eens zo superieure stelling, zag dat het mat ondekbaar was en schudde, ontgoocheld maar sportief, Gerard de hand en gaf op.
|
|
Onmiddellijk golfde er een euforie over het hele En Passant team, dat immers toch flink op zijn donder had gehad en iedereen barstte uit in vrolijkheid en gelach en natuurlijk in uitbundige felicitaties voor de held van En Passant. Hoewel ik zelf een vreselijke partij had gespeeld en onnozel verloor, ben ik toch blij dat ik er bij was! Wat een partij, wat een spanning en wat een ontknoping!
|
